DNS مثل دفترچهٔ تلفن اینترنت است: اسم را به نشانی تبدیل می‌کند. این‌ها رکوردهایی است که واقعاً لازمتان می‌شود.
A — نشانی سایت
دامنه را به آی‌پی سرور وصل می‌کند. بدون این، سایت بالا نمی‌آید.
CNAME — نام مستعار
یک نام را به نام دیگری وصل می‌کند. معمولاً برای www یا زیردامنه‌هایی که به سرویس بیرونی وصل‌اند.
MX — ایمیل
می‌گوید ایمیل‌های این دامنه به کدام سرور بروند. اگر MX را اشتباه بزنید، ایمیل شرکت قطع می‌شود — این رایج‌ترین خرابکاری هنگام مهاجرت است.
TXT — تأیید و امنیت ایمیل
برای SPF، DKIM و DMARC که جلوی جعل ایمیل را می‌گیرند، و برای تأیید مالکیت دامنه در سرویس‌هایی مثل سرچ‌کنسول.
TTL — مدت اعتبار
چند ثانیه سرورها جواب را کش کنند. پیش از هر تغییری پایینش بیاورید، بعد از اطمینان دوباره بالا ببرید.